Iz planina kolumbijske Antiokije do krštenske kupelji: šestoro mladih pronalazi Svetlost Pravoslavlja

Prošlog vikenda 17. i 18. januara, mala ali živa i duhovno dinamična zajednica Srpske pravoslavne parohije Svete Trojice bila je svedok niza svečanosti koje na sažet i snažan način izražavaju njenu suštinu: veru koja izlazi u susret svetu i veru koja sa ljubavlju prima one koji, nakon dugog traganja, kucaju na njena vrata.

U subotu je parohijska zajednica služila Svetu liturgiju u opštini Sisneros (Cisneros), na severu kolumbijske pokrajine Antiokije. Tamo, u planinskom okruženju koje kao da neposredno svedoči o lepoti i veličanstvu Božje tvorevine, izvršeno je Veliko osvećenje voda — svešteni čin koji se tradicionalno savršava na praznik Bogojavljenja i koji podseća na Krštenje Hristovo u reci Jordanu.

To nije bio zatvoren i uski obred; bila je to pravoslavna vera u živom dijalogu sa kolumbijskim pejzažom. Otac Simeon (Lopez) je, sa okupljenim vernicima, pogruzio Časni krst u vode reke, osvećujući ih, dok su se molitve na španskom jeziku uzdizale i stapale sa čistim vazduhom koji je silazio sa planinskih visova.

Bogojavljenje u Belju (Medeljin): Krštenje kao plod bogotražiteljskog iskanja

Sledećeg dana, u nedelju, svečanost se prenela u intimni prostor kuće-kapele u Belju, jednoj od četvrti grada Medeljina, gde je služena Božanstvena Liturgija praznika Bogojavljenja. Međutim, ova liturgija imala je posebne junake: šestoro mladih koji su se, tokom višemesečne katihetske pripreme, spremali da učine ovaj važan korak na svom putu obraćenja u Prvoslavlje. Njihova imena odjeknula su novom snagom: Stefan, po prvom hrišćanskom mučeniku; Jakov, po prvom episkopu Crkve u Jerusalimu; Stefan (još jedan…); Justin, po našem voljenom Svetom Justinu Ćelijskom; i Joakim i Ana, u čast roditelja naše Presvete Bogorodice Marije.

Nije bio značajan samo broj novokrštenih, već i njihov duhovni profil. Radilo se o mladim ljudima, nemirnim bogotražiteljima koji su krčili i prohodili sopstvene duhovne staze u svetu punom buke i prolaznih ponuda. U Pravoslavlju — sa njegovim istorijskim trajanjem, duhovnom dubinom, spokojnom mistikom i uzvišenom lepotom — nisu našli tek jednostavan odgovor, već Istinitu Svetlost za kojom su tragali. Kako je novokršteni Jakov ispovedio na početku svog katihumenata, on nije nalazio mesto gde bi zaista mogao sresti Boga i zadobiti mir koji od Njega dolazi, sve dok nije dotakao punoću pravoslavnog bogosluženja i drevnog Predanja koje se, kao neprocenjivo blago, čuva kroz vekove.

Obred krštenja pogruženjem bio je snažan i duboko potresan u svom duhovnom značenju. Jedan po jedan, katihumeni su se odricali satane i sjedinjavali sa Hristom. Trostruko pogruženi u krštensku kupelj, u ime Oca i Sina i Svetoga Duha, izranjali su kao nova stvorenja, kao deca Božija. Sveto miro zapečatilo je njihova čula i osvetilo njihovo biće, a na kraju, obučeni u belo i sa upaljenom svećom u ruci, bili su postriženi i ispovedili su Simvol vere.

Krštenje ovih šestoro mladih ljudi predstavlja plod zrelog pastirskog truda i snažan znak nade. Ono svedoči da i usred ubrzanog ritma savremenog života jedna mlada generacija, žedna autentičnosti i dubljeg smisla postojanja, može pronaći svoj Dom u drevnoj, vekovima neizmenjenoj veri. Došli su vođeni ličnim uverenjem, u potrazi za pouzdanim duhovnim rukovodstvom i čvrstim osloncem na putu života.

Sada, zapečaćeni darom Duha Svetoga, Stefan, Jakov, Stefan, Justin, Joakim i Ana ugrađuju se kao živo kamenje u ovu pravoslavnu zajednicu koja nastavlja da iz dana u dan uzrasta i da se gradi. Njihovo putovanje se ne završava u krštenskoj kupelji; ono tek počinje. A njihov dolazak predstavlja najrečitiji dokaz da Svetlost Bogojavljenja i dalje sija, privlačeći one koji, iskrenog srca, traže Istinu.

Izvor: zivotcrkve.rs