Sveštenstvo ljubljanskog namjesništva pristupilo Svetoj tajni ispovijesti

U petak, 21. marta 2026. godine, sveštenstvo ljubljanskog namjesništva Eparhije zagrebačko-ljubljanske pristupilo je Svetoj tajni ispovijesti.

Sveštenike je ispovijedao arhimandrit Pavle (Radusinović), iguman manastira Orahovica, a potom je Njegovo Preosveštenstvo Episkop buenosajreski i južno-centralnoamerički dr Kirilo, administrator Eparhije zagrebačko-ljubljanske, služio Svetu liturgiju Pređeosvećenih darova u Hramu Svetih Kirila i Metodija u Ljubljani. 

Tokom Svete liturgije, episkop Kirilo je proizveo u čin protojereja sveštenike Radeta Destopovića i Mitra Tanasića, ljubljanske parohe. Tom prilikom episkop je istakao da protojerejski čin pored priznanja njihove dosadašnje službe i zasluga predstavlja i “još jedan dodatak krsta, još teži krst“, te da ga treba razumjeti kao poziv na „još usrdnije služenje Bogu i svome rodu“, kao i na služenje „na umnoženje žive Crkve i na ustrojenje njene infrastrukture kao institucije na Zemlji“. Pozvao je sveštenike da budu “primjer svojim djelom i riječju i svim svojim životom“.

U liturgijskoj besjedi, vladika Kirilo je istakao da je Gospod naš Isus Hristos izabrao „krst kao oruđe svoga stradanja, ali i svoje slave“, te da je krst postao znak pobjede jer “obuhvata sve strane svijeta“, budući da je Hristos „raširio ruke na krstu da bi sabrao sve izgubljene ovce iz svih naroda“.

Govoreći o domostroju spasenja, vladika Kirilo je podsjetio da se Hristovo stradanje, Vaskrsenje i Vaznesenje ne mogu posmatrati odvojeno, već kao jedan jedinstveni spasonosni hod – od Oca ka nama i zatim ponovo ka Ocu. Upravo u tome se otkriva poziv čovjeka da kroz život u Crkvi, krštenje i dobra djela učestvuje u tome putu.

Posebno je istakao da je krst postavljen u središte posta jer „on vrši centriranje kako naše ličnosti, tako i čitave vaseljene“, te upozorio da se čovjek ne smije uzdati u prolazno, pitajući: „zašto se uzdamo u zemlju, u zemljano, u materijalno“, naglasivši da je „tvrđava naša u Bogu, u Svetoj Trojici“.

Govoreći o duhovnom podvigu, vladika Kirilo je podsjetio da je put hrišćanskog života jednostavan po svom prizivu, ali težak u ostvarenju, jer podrazumijeva stalnu borbu sa strastima i iskušenjima. Ipak, Crkva vjernima daje sva potrebna sredstva za tu borbu, a naročito silu Časnog Krsta, koji je postavljen u središte posta kao izvor ukrepljenja i orijentir na putu spasenja.

Na kraju, vladika je pozvao vjerne da istraju u podvigu posta i molitve, kako bi se, sjedinjeni sa Hristom, udostojili radosti Vaskrsenja.

Vladika Kirilo se osvrnuo i na upokojenje patrijarha gruzijskog Ilije, te pozvao vjerne da se mole za njegovu dušu. Istakao je da je Gruzija „drevna ranohrišćanska zemlja“ koja je prošla „istoriju stradanja za krst, čast i vjeru“, ali je ostala „postojana, tvrda i nepokolebljiva“, kao i da je to „jedna od onih Crkava koja zrači čistotom pravoslavnog učenja“. Na kraju je pozvao na molitvu da Gospod podari dostojnog nasljednika, uz riječi: „Carstvo mu nebesko i vječna pamjat“.

Zajedničarenje je nastavljeno u parohijskom domu, gdje je jerej Danijel Nikolić iz Novog Mesta održao predavanje na temu: „Pokajanje i Sveta Tajna ispovijesti”. Bratskom sastanku je prisustvovao i arhimandrit Pavle, iguman manastira Orahovica. Uslijedio je plodonosan razgovor i razmjena iskustava iz pastirske prakse.

Episkop Kirilo sa sveštenstvom se upisao u knjigu žalosti otvorenoj u Ambasadi Republike Gruzije u Sloveniji, a povodom upokojenja patrijarha Ilije, poglavara gruzijske pravoslavne crkve. 

Nakon izjave saučešća Ambasadoru i osoblju ambasade, Episkop se upisao u knjigu žalosti, a potom proveo vrijeme u srdačnom razgovoru sa Ambasadorom.