Molitveni ispraćaj ipođakona Vladimira Jelića, upravnika Patrijaršijskog dvora u Beogradu

Patrijarh Porfirije: Vladimir nas je danas okupio na jedno mesto da se svako od nas podseti da postoji smisao, da smrt nije poslednja reč i da granica groba nije poslednja granica našega postojanja, da naša vera nije samo sećanje na postojanje onih koji su među nama nekada bili

U utorak, 3. novembra 2026. godine, u hramu Prenosa moštiju Svetog oca Nikolaja Mirlikijskog u Ravnom Selu, na svetoj zaupokojnoj Liturgiji služenoj povodom upokojenja ipođakona Vladimira Jelića, upravnika Patrijaršijskog dvora u Beogradu, načalstvovao je Visokopreosvećeni Mitropolit niški g. Arsenije, uz sasluženje preosvećene gospode vikarnih episkopa mohačkog Damaskina i jenopoljskog Nikona, kao i sveštenstva i đakonstva više eparhija Srpske Pravoslavne Crkve. Posle svete Liturgije služen je pomen novoprestavljenom sluzi Božjem ipođakonu Vladimiru.

Čin opela nad telom počivšeg ipođakona Vladimira Jelića služio je Njegova Svetost Patrijarh srpski g. Porfirije. Sasluživali su: visokopreosvećena gospoda mitropoliti budimski Lukijan, vranjski Pahomije, šumadijski Jovan, kruševački David, niški Arsenije i budimljansko-nikšićki Metodije; preosvećena gospoda episkopi bihaćko-petrovački Sergije, osečkopoljski i baranjski Heruvim, valjevski Isihije, šabački Jerotej, pariski i zapadnoevropski Justin, mohački Damaskin, marčanski Sava, novobrdski Ilarion, toplički Petar, jenopoljski Nikon i moravički Tihon, kao i sveštenici i đakoni iz više eparhija Srpske Pravoslavne Crkve.

Posle pročitanog jevanđeljskog odeljka, Njegova Svetost Patrijarh srpski g. Porfirije je izgovorio besedu, u kojoj je, između ostalog, naglasio: „Gospod naš Isus Hristos je rekao: Ko sluša mene i veruje u mene, ima život večni. Brat naš Vladimir je i slušao, i verovao, i imao Hrista u centru svoga srca, u centru svoga bića, i u svemu, i svagda, i na svakome mestu sebe je proveravao tom jedinom, neprolaznom, večnom, apsolutnom Istinom – Gospodom Hristom. I zato je mogao da bude tih, i miran, i smiren, da bude uvek u drugom planu, da uvek – bez obzira na to kakva su njegova unutrašnja raspeća bivala – ima mir, toplu i lepu reč. I zato ga je Bog učinio stubom naše Crkve, jer je, tokom čitavog patrijarhovanja prethodnika naše smernosti, bio uz njega, služio dvadeset i četiri sata. A i ja, ne samo da nisam imao razloga da dovodim to u pitanje, kada je Gospod, ljubavlju braće arhijereja i Duhom Svetim, pozvao mene na isto mesto, nego sam bio blagodaran Bogu što me blagoslovio takvim jednim stubom i takvom jednom podrškom. Vladimir nas je danas okupio na jedno mesto da se svako od nas podseti da postoji smisao, da smrt nije poslednja reč i da granica groba nije poslednja granica našega postojanja, da naša vera nije samo sećanje na postojanje onih koji su među nama nekada biliˮ.

Činu opela, pored porodice i rodbine i mnogobrojnih prijatelja počivšeg ipođakona Vladimira Jelića, prisustvovali su: g. Nikola Selaković, ministar kulture, g. Nenad Popović, ministar zadužen za oblast međunarodne ekonomske saradnje i oblast društvenog položaja Crkve u zemlji i inostranstvu, i g. Vladimir Roganović, direktor Uprave za saradnju sa Crkvama i verskim zajednicama.

Po opelu, telo novoprestavljenog sluge Božjeg ipođakona Vladimira Jelića sahranjeno je na groblju u Ravnom Selu, posle pomena koji je služio Episkop moravički Tihon, uz sasluženje sveštenstva i đakonstva.

Izvor: Srpska Pravoslavna Crkva

Povezana vest: † Vladimir Jelić, upravnik Patrijaršijskog dvora u Beogradu (1970–2026)